Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Καρκινοπαθής κερδίζει μαραθώνιο, σπρώχνοντας την κόρη του με καροτσάκι


n
«Όταν έρθει η ώρα να αποχαιρετίσω αυτή τη ζωή, το μοναδικό πράγμα που δεν θα χρειαστεί να πω είναι: “μακάρι να είχα περάσει περισσότερο χρόνο με το παιδί μου”».

Εμπνευστής και αυτουργός μιας ιστορίας που μπροστά της ωχριά ακόμη και το σινεμά (και πιθανότατα θα γίνει σινεμά), ο 32χρονος Iram Leon τερμάτισε το Σάββατο πρώτος στον μαραθώνιο Γκάσερ, στο Μπόμοντ του Τέξας, σπρώχνοντας μαζί και το καροτσάκι της κόρης του, Κιάνα, σε ολόκληρη τη διαδρομή των 42.195 χιλιομέτρων.
Ο Iram διαγνώστηκε με κακοήθη όγκο στον εγκέφαλο τον Νοέμβριο του 2010. Το προσδόκιμο ζωής του, σύμφωνα με τους γιατρούς, υπολογίζεται στην καλύτερη περίπτωση ως τα 40. Παρόλα αυτά, και ενώ έχει ολοκληρώσει ήδη μισή ντουζίνα μαραθωνίους μαζί με την εξάχρονη μασκότ του, διεκδίκησε συμμετοχή και στον μαραθώνιο Γκάσερ, αρνούμενος να διαγωνιστεί δίχως την «πριγκίπισσά του».
Η επιτροπή του αγώνα απέρριψε το ντουέτο τέσσερις φορές –ώσπου δέχτηκε, συναινώντας ουσιαστικά στην πραγματοποίηση ενός ονείρου. Ο Iram πήρε το χρυσό ολοκληρώνοντας την κούρσα σε 3 ώρες, 7 λεπτά και 35 δευτερόλεπτα. Πρόκειται για επίδοση περίπου συγκλονιστική, εάν αναλογιστεί κανείς ότι το παγκόσμιο ρεκόρ του υπεράνθρωπου Κενυάτη Patrick Makau είναι στα 2:03:38.



Πώς περιγράφει ο ίδιος ο Iram στο ημερολόγιό του τη θρυλική επίδοση του Σαββάτου; «Έχοντας ολοκληρώσει τα μισά της διαδρομής δεν μπορούσα να δω κανέναν μπροστά μου, οπότε ρώτησα έναν ποδηλάτη πόσο πίσω είχα μείνει. Μου απάντησε ότι δεν υπήρχε κανείς άλλος μπροστά, ήμουν πρώτος, πληροφορία που με καθήλωσε. Άραγε υπήρχε περίπτωση να καταφέρω να κερδίσω όχι μόνο μια κατηγορία, όχι απλά ένα ηλικιακό γκρουπ, αλλά έναν ολόκληρο μαραθώνιο με την πηγή έμπνευσής μου, την Κιάνα, ακριβώς μπροστά μου; Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, τα μεγάφωνα άρχισαν να παίζουν τον σκοπό “It’s the time of your life so live it well”, από την ταινία κινουμένων σχεδίων “A Bug’s Life”, και τότε η Κιάνα, που κοιμόταν του καλού καιρού στη διαδρομή, ξύπνησε και βάλθηκε να τραγουδάει με την ψυχή της».
Τα υπόλοιπα, όπως λένε, είναι ιστορία.

Το blog του Iram: 

Ο Iram στο Facebook: 
 


n

n


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου